Dahlia

Aramızda dağlar var
Aramızda uçurumlar
Yaklaşma yanılırsın
Ben öldüğümü bilirim
Sen yaşadığını sanırsın
Kendini bilmeden daha
Beni tanıyamazsın…

Günlerim ateşe gebe
Gecelerim sancılı
Varamadık sabaha
Ben bir yumak düğüm düğüm
Sen karmakarışık bir kördüğüm
Kendini çözmeden daha
Emin ol asla
Beni anlayamazsın…

Fıkralarda oynayan insanlarla hergün karşılaşmak ayrı bir zevk olmalı. Fakat dün bunu epeyce yaşayınca bugün aman evde kalayım da kurtarayım kendimi dedim. Kısaca dünü anlatayım;

Förstofol, balıkçıya gideyim dedim; mevsimi açmışlar balıktır zekayı geliştirir dedik vardım balıkçının dükkana. Selam verdim, dükkan sahibi hayırdır ne baktın genç dedi, Allah Allah neyse dedim belki tersinden kalkmıştır diyerekten umursamadım, hamsi istiyorum dedim. Adamdan yine beni şaşırtıcı bir cevap geldi: Kaç tane? Yok anladım ki anlaşamayacağız kafana göre takıl abi severim ben balığı dedim bir an önce balığı alıp uzaklaştım o bölgeden.

Fıkralardan uçup gelmiş ikinci kişilik ise sitenin önündeki 4-5 yaşlarındaki bisikletli bir çocuktu. Yanında siteden Ersan diye bir arkadaş vardı. Ersan n’aber nasıl gidiyor derken bisikletli çocuk yaklaştı Ersan abi senin ismin Ersan mı dedi? Evet Ersan dedi arkadaş, çocuk ben seni Ersan abi diye biliyordum yaptı yuhh dedim. Ama durun daha bitmedi, bir şey soracağım Ersan sana dedi çocuk (artık Ersan oldu ismi, Ersan abi değil ya) , Ersan gülerek sor dedi;
Read the rest of this entry »

Bir insanın zekası, vereceği cevaplardan değil, asıl soracağı sorulardan oluşur.

Paralel gerçeklerle hayatı bulmanız mümkün, düşünün.